Bir mektup

Güneşli, güzel bir Ankara’ya uyandım. Sanki uzun süre hasretini çektiğim sevgiye kavuşmuş gibiydim. Kanat arıyordum uçmaya. Daha erken uyandım, daha huzurlu uyandım. Geçmişimle el sıkışıyordum, bunun huzuru çok başka.

Birini sadece sevmek, özgürlük.

Özgür kaldım ben bugün.

Özgürüm. Hesap sormam, korkmam, kaygı gütmem. Özgürüm. Kavga etmem, hayal kurmam, söz vermem. Özgürüm ve senin bilmeyişin daha özgür kılıyor beni.

Özgürüm dostlar. Bitirdim işlerimi. Bitirdim eskileri. El sıktım, def ettim, tekme attım, küfrettim. Gönderdim.

Nefes alamıyorum. Göğsüm…genişledi yine. Kabul ediyorum her duyguyu, sarıp sarmalıyorum. Onlar benim, bana ait.

Gün gelir de denk gelirsen bu satırlara. Üzülme olur mu? Kendine değer vermeyi ihmal etme. Oku, büyü, geliş, çalış, sevin, üzül, yaşa doya doya. Mutlu ol ve bunu kendine saklama çocuk. Huzurunu, sevgini koru. Sahip olduğun bütün güzelliklerle dokun her noktaya. Üzme kendini, bak neler geçti? Başın sıkışırsa yaz bana, buluruz çaresini. Bulamazsak da dinlerim seni, ağlarız sana, en güzel yaptığımız şey.

Hep en iyisini verdin, hep, hala…

Varlığına minnettar ben, benden bu kadar…