“Sizin hiç babanız öldü mü? Benim öldü kör oldum!”

Bu sözleri aylar önce bir hocamdan duydum. Canına acı çok gelmiş ki dökülmüş dilinden zerre zerre diye düşündüm. “Babam ölse benden neler dökülürdü?”

Kısa süre sonra benim babam öldü. Kör de oldum, sağır da. Ciğerlerim çok geldi canıma. Yer çekimi daha güçlüydü. Sesim daha güçlü. Duyar diye bağırdım, belki kalkar diye.

Kalkmadı.

Soruyorum size. Siz hiç bir insanın yok oluşuna tanık oldunuz mu? Ben oldum ve hiçliğin içinde kayboldum. Bazen oluyor ki zihnim oyun oynuyor sanki. Gerçekliği ayırt edemiyorum. Rüyalarım farklı bir evrenden. Sanki acıyı dindirmek ister gibi onu görüyorum sürekli uykularımda.

3 ay bitti. Benim babam çok çabuk üşürdü. Korkuyorum toprak soğuktur diye.

“Ben vedalaşamıyorum seninle baba. İzlediğim videolardan ibaret olduğunu kabullenemiyorum. Yalnız kalmaya tahammül edemiyorum seni düşüneceğim diye.”

Yaşayan birine veda etmek daha zor sanırdım. Yaşarken ulaşamamanın ağırlığı daha büyük sanırdım. Oysaki yok olan birini özlemek tahammülün en üst noktası.

Öfkeliyim.

Çaresizim.

Onu çok özledim.

Bu dünyadan bir insan geçti. Geçti ve gitti.