BİTMEYEN YAS Yazmayalı yıllar oluyor. Oysa ben kendimi yazarak dinlerdim. Zihnim o kadar karmaşık, o kadar düğüm düğüm ki ucunu bulmam yıllarımı aldı. Ağlayamıyorum artık. Bir hatıra ile tıkanıyorum. Nefesim tıkanıyor, gözyaşım tıkanıyor. Gözlerim donuk bakıyor. Kimse anlamıyor, ben bir süre kayboluyorum kalabalıkta. Sonra aniden dönüyorum yaşama. Yaşam öyle bir şey ki durmana izin vermiyor. Belki nefes alacak vaktin de kalmıyor. Üç yıldır yeterince nefes almıyorum. Ne zaman “Oh be!” desem kursağıma takılıyor. Kaybolmak istiyorum. İzimin bulunamayacağı, yabancı bir yerde tüm yasımdan ve sorumluluklarımdan kaçarak nefes almayı tekrar öğrenmek istiyorum, kaçarak öğrenemeyeceğimi de bilerek. Kendi üstüne düşünmekte ısrarcı olarak kederi bu kadar sürdürmeme sebep olan şeyi hala araştırıyorum. Her kaldırdığım cümlenin altında farklı cümleler beliriyor, her duyguda farklı duygular. Böyle sanki bir şeyi gizler gibi. Sanki bulduğumda canım daha çok acıyacak gibi. Geçen gün bir a...
Bu Blogda Ara
Personadan Gölgeye